Nagrodzone utwory w konkursie "Mój wiersz dla Jana Pawła II" PDF Drukuj Email
wtorek, 26 kwietnia 2011 14:18

Jury konkursu poetyckiego "Mój wiersz dla Jana Pawła II przyznało po trzy nagrody i wyróżnienia w dwóch kategoriach:

I. Amatorzy:
1. Miejsce - Lidia Balcerzak za wiersz "Pytania do Jana Pawła II";
2. Miejsce - Malwina Lewandowska za wiersz "O Tobie Ojcze Święty...";
3. Miejsce - Piotr Matuszewski  za wiersz "DO J.P.II";
Wyróżnienia: Ewa Gąsiewska, Lukasz Wiśniewski, Magdalena Koms.
II. Publikujący
1. Miejsce - Mirosław Kowalski za wiersz "O NIm";
2. Miejsce - Adam Końca za wiersz z mottem "Bądźcie światłem, które świeci w mrokach obojętności i egoizmu" ( z homilii Jana Pawła II wygłoszonej w Siedlcach 10 .06.1999.);
3. Miejsce Andrzej Ziobrowski za wiersz "Jak pielgrzymi";
Wyróżnienie dla Ewy Borowiejskiej zxa wiersz "A Rh minus".

Poniżej publikujemy nagrodzone wiersze.


Lidia Balcerzak – I miejsce (Amatorzy)
Pytania do Papieża Jana Pawła II 
Czy wiedziałeś, że tak będzie
Kiedy byłeś jeszcze mały
Że monarchy w całym świecie
Będą w pas Ci się kłaniały? 
Czy wiedziałeś, że już wtedy
Twoja przyszłość zapisanaI,
 I, ze ucząc się, studiując
Szykujesz się na kapłana ? 
Czy też przyszło Ci do głowy
Że  CIĘ Pan Bóg umiłował
I na duszpasterza ludzi
Bez wahania Cię mianował? 
I na pewno nie wiedziałeś
Że cierpienie CIĘ dopadnie
Gdy postrzelony zostałeś
A potem wybaczyłeś godnie! 
Skąd wiedziałeś jak żyć trzeba
By osiągnąć szczęście wieczne
Kiedy Papieżem zostałeś Poczuliśmy się bezpiecznie 
Już wtedy wiedziałeś, wierzyłeś
Wychodząc z sercem do ludzi
Że fala dobroci, miłości
Do Ciebie po stokroć powróci! 
Wiem, że to wszystko wiedziałeś
Bo Boga i ludzi kochałeś
My teraz wdzięczni, szczęśliwi
Będziemy się z Tobą modlili! 
By jak Ty przez całe życie
Dawać przykład miłości bliźniego
Pomóc odnaleźć drogę błądzącym
I uratować siebie samego ! 
 
Malwina Lewandowska – II miejsce (Amatorzy)
O Tobie Ojcze Święty… 
Rocznica szósta dnia wskroś smutnego,
Gdy świat pochował Papieża polskiego.
Jan Paweł II-gi – Karol Wojtyła
Polska Go nasza ziemia zrodziła.       
Był  z Niego kapłan ludziom życzliwy,       
Zawsze gotowy, by uśmiech poczciwy-      
 Posłać tam, gdzie go potrzeba,       
Aby w nim ukryć cząsteczkę nieba.
On w serca płaczące wlewał nadzieję.
Wiódł tam, gdzie Boża światłość jaśnieje.
Duszom wątpiącym niósł wiary płomień,
A tym błądzącym wskazywał drogę.       
Przed trudem życia nie uciekał,     
Nawet w zbrodniarzu dostrzegał człowieka.       
Wybaczał grzesznym bo kochał ludzi,     
 Miłość do Boga w wielu z nich wzbudził.
Choć był papieżem lubił wędrówki,
Miał ulubione ciastka –kremówki.
Gdy słyszał „Barkę”, do łez się wzruszał,
A kiedy ją śpiewał- mury rozkruszał.       
W  siłę młodości i młodzież wierzył,      
 Chciał by duch walki w narodzie przeżył.      
 Duch walki o miłość, o brak przemocy,       
O tolerancję, gdzie spojrzą oczy. 
Jednoczył bliźnich, jednoczył narody,
Nie oczekiwał w zamian nagrody.
Więc wieczny spoczynek racz Mu dać Panie
I w blasku Twej chwały odpoczywanie… 
  
Piotr Matuszewski – III miejsce (Amatorzy)
Do J.P. II Do Jana Pawła II Świętego
Który  wiedział co jest w ludziach złego
No i dobrego 
Naucz nas tego 
Ty byłeś dla nas światłem w ciemności
Wskazałeś drogę jak dopiąć swego
W pełni godności
Naucz nas tego 
Pokazywałeś nam co znaczy miłość
Do człowieka nawet najpodlejszego
Ścierałeś słabość
Naucz nas tego
 Ty wybaczyłeś nawet zamachowcy
Który strzelił w ciebie mając zysk z tego
Całkiem owocny
Naucz nas tego 
Gdy odchodziłeś płakały miliony
Gdy żyłeś w rytmie serca czułego
Bądź zachwycony
Naucz nas tego
 Dziękuję Ci polski Papieżu Święty 
Za dobro czynione dla świata mego
Leku na losu złego zakręty
Uczysz mnie tego   
Mirosław Kowalski - I miejsce (Publikujacy)
O NIm
Kiedy po ziemi chodził
Wielki Biały Wędrowiec
to nie szukał poklaski
w klakierów tłumie
tylko szedł tak
by znaków nie gubic
ścieżek obranych świadomy
i ciężaru w plecaku
odkąd barke swoja 
i kajak
pozostawił na brzegu
Kiedy stą odchodził
Wielki Biały Wędrowiec
zostawił to
co zmieszane ze Słowem
leci na wietrze
az po krzyż na Giewoncie
wraca kołem
a potem w dal
w strone morza płynie
i opada z deszczem
na ziemie
Tylko umieć to pozbierać...
II miejsce - Adam Końca (Publikujący)
"Bądźcie światłem, które świeci w mrokach obojętności i egoizmu" - z homilii wygłoszonej przez Jana Pawła II w Siedlcach 10 czerwca 1999 roku
Na siedleckich błoniach dzień oczy otwiera
Krople słońca spadaja z ogromnej przestrzeni
Zorza sie podnosi i bez tchu zamiera
Lśniąca krew wsiąka w pola wiernej ziemi
Blask złączonych świateł płynie wprost do Ciebie
Przez żyły obłoków aż do dna sumienia
Domy naszych serc płona teraz w niebie
Sen tuli horyzont wiecznego istnienia....
III miejsce - Andrzej Ziobrowski(Publikujący)
jak pielgrzymi

w góry idziemy z sercem

niekiedy z pajdami matczynego chleba

jak pielgrzymi przekraczamy chaszcze jary

i więcej nic nam nie trzeba

tylko nieba błekit widziec Panie

rozśpiewani jak połoniny przepasane lasem

w górach porzucamy troski nasze małe

przywleczone z miasta

kolorowym dzis zachwytem łąka śpiewa

nam radośnie

wyuczona wiatru nutą

rzeka nas obdarza miękko

swoim cichym piano

nurtem psotnym i kapryśnym jak

dzisiejsze lato

a Bieszczady jak papieskie piuropusze

Ciebie pozdrawiaja Janie Pawle

gdy tak patrzysz z góry przez chmur kaskady

w nasze czasy trudne

w duszę moja mroczną zagubiona gdzieś

w dolinach



 

Poprawiony: sobota, 21 stycznia 2012 11:39
 

Z życia biblioteki

Sonda

Zdjęcia

Licznik odwiedzin

Biblioteka uczestniczy w:

Biblioteka bierze udział w Programie Rozwoju Bibliotek