| Nagrodzone utwory w konkursie "Mój wiersz dla Jana Pawła II" |
|
|
|
| wtorek, 26 kwietnia 2011 14:18 | |
|
Jury konkursu poetyckiego "Mój wiersz dla Jana Pawła II przyznało po trzy nagrody i wyróżnienia w dwóch kategoriach: I. Amatorzy:1. Miejsce - Lidia Balcerzak za wiersz "Pytania do Jana Pawła II"; 2. Miejsce - Malwina Lewandowska za wiersz "O Tobie Ojcze Święty..."; 3. Miejsce - Piotr Matuszewski za wiersz "DO J.P.II"; Wyróżnienia: Ewa Gąsiewska, Lukasz Wiśniewski, Magdalena Koms. II. Publikujący 1. Miejsce - Mirosław Kowalski za wiersz "O NIm"; 2. Miejsce - Adam Końca za wiersz z mottem "Bądźcie światłem, które świeci w mrokach obojętności i egoizmu" ( z homilii Jana Pawła II wygłoszonej w Siedlcach 10 .06.1999.); 3. Miejsce Andrzej Ziobrowski za wiersz "Jak pielgrzymi"; Wyróżnienie dla Ewy Borowiejskiej zxa wiersz "A Rh minus". Poniżej publikujemy nagrodzone wiersze. Lidia Balcerzak – I miejsce (Amatorzy) Pytania do Papieża Jana Pawła II Czy wiedziałeś, że tak będzie Kiedy byłeś jeszcze mały Że monarchy w całym świecie Będą w pas Ci się kłaniały? Czy wiedziałeś, że już wtedy Twoja przyszłość zapisanaI, I, ze ucząc się, studiując Szykujesz się na kapłana ? Czy też przyszło Ci do głowy Że CIĘ Pan Bóg umiłował I na duszpasterza ludzi Bez wahania Cię mianował? I na pewno nie wiedziałeś Że cierpienie CIĘ dopadnie Gdy postrzelony zostałeś A potem wybaczyłeś godnie! Skąd wiedziałeś jak żyć trzeba By osiągnąć szczęście wieczne Kiedy Papieżem zostałeś Poczuliśmy się bezpiecznie Już wtedy wiedziałeś, wierzyłeś Wychodząc z sercem do ludzi Że fala dobroci, miłości Do Ciebie po stokroć powróci! Wiem, że to wszystko wiedziałeś Bo Boga i ludzi kochałeś My teraz wdzięczni, szczęśliwi Będziemy się z Tobą modlili! By jak Ty przez całe życie Dawać przykład miłości bliźniego Pomóc odnaleźć drogę błądzącym I uratować siebie samego ! Malwina Lewandowska – II miejsce (Amatorzy) O Tobie Ojcze Święty… Rocznica szósta dnia wskroś smutnego, Gdy świat pochował Papieża polskiego. Jan Paweł II-gi – Karol Wojtyła Polska Go nasza ziemia zrodziła. Był z Niego kapłan ludziom życzliwy, Zawsze gotowy, by uśmiech poczciwy- Posłać tam, gdzie go potrzeba, Aby w nim ukryć cząsteczkę nieba. On w serca płaczące wlewał nadzieję. Wiódł tam, gdzie Boża światłość jaśnieje. Duszom wątpiącym niósł wiary płomień, A tym błądzącym wskazywał drogę. Przed trudem życia nie uciekał, Nawet w zbrodniarzu dostrzegał człowieka. Wybaczał grzesznym bo kochał ludzi, Miłość do Boga w wielu z nich wzbudził. Choć był papieżem lubił wędrówki, Miał ulubione ciastka –kremówki. Gdy słyszał „Barkę”, do łez się wzruszał, A kiedy ją śpiewał- mury rozkruszał. W siłę młodości i młodzież wierzył, Chciał by duch walki w narodzie przeżył. Duch walki o miłość, o brak przemocy, O tolerancję, gdzie spojrzą oczy. Jednoczył bliźnich, jednoczył narody, Nie oczekiwał w zamian nagrody. Więc wieczny spoczynek racz Mu dać Panie I w blasku Twej chwały odpoczywanie… Piotr Matuszewski – III miejsce (Amatorzy) Do J.P. II Do Jana Pawła II Świętego Który wiedział co jest w ludziach złego No i dobrego Naucz nas tego Ty byłeś dla nas światłem w ciemności Wskazałeś drogę jak dopiąć swego W pełni godności Naucz nas tego Pokazywałeś nam co znaczy miłość Do człowieka nawet najpodlejszego Ścierałeś słabość Naucz nas tego Ty wybaczyłeś nawet zamachowcy Który strzelił w ciebie mając zysk z tego Całkiem owocny Naucz nas tego Gdy odchodziłeś płakały miliony Gdy żyłeś w rytmie serca czułego Bądź zachwycony Naucz nas tego Dziękuję Ci polski Papieżu Święty Za dobro czynione dla świata mego Leku na losu złego zakręty Uczysz mnie tego Mirosław Kowalski - I miejsce (Publikujacy) O NIm Kiedy po ziemi chodził Wielki Biały Wędrowiec to nie szukał poklaski w klakierów tłumie tylko szedł tak by znaków nie gubic ścieżek obranych świadomy i ciężaru w plecaku odkąd barke swoja i kajak pozostawił na brzegu Kiedy stą odchodził Wielki Biały Wędrowiec zostawił to co zmieszane ze Słowem leci na wietrze az po krzyż na Giewoncie wraca kołem a potem w dal w strone morza płynie i opada z deszczem na ziemie Tylko umieć to pozbierać... II miejsce - Adam Końca (Publikujący) "Bądźcie światłem, które świeci w mrokach obojętności i egoizmu" - z homilii wygłoszonej przez Jana Pawła II w Siedlcach 10 czerwca 1999 roku Na siedleckich błoniach dzień oczy otwiera Krople słońca spadaja z ogromnej przestrzeni Zorza sie podnosi i bez tchu zamiera Lśniąca krew wsiąka w pola wiernej ziemi Blask złączonych świateł płynie wprost do Ciebie Przez żyły obłoków aż do dna sumienia Domy naszych serc płona teraz w niebie Sen tuli horyzont wiecznego istnienia.... III miejsce - Andrzej Ziobrowski(Publikujący) jak pielgrzymi
|
|
| Poprawiony: sobota, 21 stycznia 2012 11:39 |







